Artikelen zoeken

Ervaringsverhaal POD cliënt

14 april 2021 | Cynthia Blaauw-Hoogvliet, Esther Rook, Marion de Boer

Nothing about me without me.

Een ervaringsverhaal van een cliënt die ondersteuning krijgt vanuit het POD-team. Hij was ooit boekhouder. Ziet als vrijwilliger nu om naar mensen in kwetsbare situaties en overweegt de opleiding voor ervaringsdeskundige te doen. Vanaf zijn achttiende verslaafd en sinds twee jaar clean. Arian gebruikte cocaïne en heroïne.

Je hoeft niet meteen een vlinder te zijn

Schaamte. Dat is wat ik voel wanneer ik omkijk. Ik heb mensen bedreigd bij de pinautomaat. Ik heb ze thuis overvallen. Alles deed ik om aan geld te komen en drugs te scoren. Hoe verschrikkelijk dat leven is, ervaar je op de momenten dat je clean bent. Die momenten kwamen na 28 jaar.

Hoe heeft dit al die tijd mijn leven kunnen zijn, hoe kon het zo ver komen? Dat zijn moeilijke vragen. Ik kon niet langer de pijn voelen die zo ondraaglijk was: elke dag de afwijzing, het buitengesloten worden. Op een gegeven moment kon ik mezelf alleen nog maar verdoven. Toen ik na het afkicken beter kon zien wat er was gebeurd, overzag ik mijn leven.

Geen mens kan zonder liefde. Arian was op school de vetzak. De dikzak. Een lastpak. Hij werd gepest, in elkaar geslagen. En de school was altijd nog beter dan thuis. Iedereen in de straat had kunnen horen dat mijn moeder me sloeg met een riem of een lepel. Steeds vaker. En op een gegeven moment elke dag.

POD 2.JPG

Clean

Nu ik clean ben, begin ik weer te voelen en dat is niet makkelijk. In het begin voelde ik vooral woede. Op een dag regelde een hulpverlener een boksbal. Ik heb in gedachten hard geslagen op alle mensen die mij in mijn leven pijn hebben gedaan - tot ik op een gegeven moment mezelf zag. Ik had zoveel kansen gehad en ik had ze allemaal verknald. Ik sloeg mezelf.

28 jaar lukte het niet om af te kicken. Misschien moet het de tijd zijn voor een ommekeer. Misschien is het de kracht die ik vond in mezelf. Maar het is toch ook echt de andersoortige hulp die ik kreeg. Voor die tijd zeiden hulpverleners: dit is het plan, zo gaan we het doen. Nu gaat het anders. In dit hulpverleningstraject zit ik zelf aan het stuur. Ik geef aan wat ik wil bespreken en wie ik nodig heb om mee te praten, zoals een van de hulpverleners of een ervaringsdeskundige. Of mijn moeder.

Zo kon het gebeuren dat ik haar vroeg om mij de knuffel te geven die ik nooit van haar heb gehad. Ik zag haar worsteling. En ik dacht: het kan niet anders dan dat er in haar leven ook iets fout is gegaan. Dat is de sleutel geweest naar mijn verdere herstel, terwijl het hulpverleningsteam als een familie om me heen stond: liefdevol, warm en met respect.

Kwijtgeraakt

Ik ben veel kwijtgeraakt. Mijn vrienden. Mijn leven. En op straat zelfs mijn waardigheid. Het hulpverleningsteam heeft me die waardigheid teruggegeven. Alles mag er zijn, ook als ik iets niet helemaal handig aanpak. Dat voelt als zorg met liefde.

Het gaat goed met me nu. Ik ben trots op wat ik heb bereikt en er zijn ook nog veel uitdagingen. Na het afkicken kreeg ik een enorme haast om alles uit het leven te halen. Ik had al zoveel tijd vermorst en er is zoveel om naar te verlangen. Mijn uitdaging is om alles stap voor stap te doen; niet te snel, niet alles hoeft vandaag.

Op een dag vertelde een van de hulpverleners: ‘Arian, ik heb net een lied gehoord en dat past helemaal bij jou.’ Ik ben het gaan luisteren: Vlinder, van Marco Borsato. Hij zingt dat het allemaal goed komt en dat de tijd zal helpen: ‘Alles wat groot is begon ooit klein, je hoeft niet meteen een vlinder te zijn.’

Tip voor hulpverleners

Ik heb zo vaak meegemaakt dat ik werd uitgekotst. Door de artsen, de hulpverleners, de politie, de handhavers – noem ze maar op. Ik kan niet uitleggen hoe erg het is als je niet meer gezien wordt als mens. Alle verslaafden die op straat leven, hebben hun verhaal. Ik kan me niet voorstellen dat het bijdraagt aan herstel als je zo met ze omgaat. Houd respect en toon je warmte en betrokkenheid, hoe moeilijk dat soms ook kan zijn.

Tip voor mensen die mijn verhaal herkennen

Als ik je zie zitten in de stad, verslaafd en dakloos, dan zie ik mezelf. Ik weet dat we vaak met dezelfde pijn worstelen: buitengesloten zijn, vastgelopen zijn. Maar er is altijd een weg naar boven. Altijd. Kijk maar naar mij.

Voor meer informatie over POD binnen GGzE kijk op de GGzEi projectpagina.

Cynthia Blaauw-Hoogvliet

Wil je meer weten over het project POD neem dan contact op met Cynthia Blaauw- Hoogvliet. Op de hoogte blijven van GGzEi? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.